ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ - ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Η 'φυσική επιλογή' συχνά αναφέρεται ως η 'επιβίωση του επιτηδειότερου', ή σύμφωνα με έναν πιο πρόσφατο όρο ως η 'αναπαραγωγική ικανότητα του επιτηδειότερου'. Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση σε σχέση με αυτή, νομίζοντας ότι η απόδειξη για τη φυσική επιλογή, συνιστά ταυτόχρονα και απόδειξη για την ιδέα πως τα μόρια μεταβλήθηκαν σε μικρόβια, τα οποία έγιναν μιλιάποδα, μαγνόλιες και διευθύνοντες σύμβουλοι. Οι περισσότερες παρουσιάσεις για την θεωρία της εξέλιξης τείνουν να καθιστούν τη σύγχυση αυτή ακόμη περισσότερη, επειδή βολικά αποτυγχάνουν να καταδείξουν ότι ακόμη και σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια, επειδή η φυσική επιλογή καθεαυτή δεν παράγει καινούργια πράγματα.

Αντιγραφέας ο Δαρβίνος;

  Η φυσική επιλογή είναι αληθινά μια πολύ ευθεία ιδέα της κοινής λογικής. Ένας δημιουργιστής, ο χημικός-ζωολόγος Edward Blyth (1810-1873), έγραψε σχετικά με τη φυσική επιλογή το 1835-1837, πριν τον Δαρβίνο, ο οποίος πολύ πιθανόν δανείστηκε την ιδέα από τον Blyth.

  Ένας οργανισμός μπορεί να έχει ένα κληρονομικό χαρακτηριστικό το οποίο σε ένα δεδομένο περιβάλλον, δίνει στον οργανισμό αυτό ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα στο να μεταδώσει τα γονίδιά του στην επόμενη γενιά, από οργανισμούς που στερούνται αυτό το πλεονέκτημα. ΄Ετσι μετά από διαδοχικές γενιές, το χαρακτηριστικό αυτό γίνεται κυρίαρχο στον πληθυσμό. Μια τέτοια βελτιωμένη ευκαιρία για αναπαραγωγική επιτυχία (δηλ. να έχει απογόνους), μπορεί να αποκτηθεί με αρκετούς τρόπους:

α) Μεγαλύτερη ευκαιρία επιβίωσης

Δηλαδή ο οργανισμός είναι 'περισσότερο προσαρμοστικός ως προς την επιβίωση'. Αυτό εννοούμε με τον όρο «επιβίωση του επιτηδειότερου». Δεν έχει να κάνει πάντα με τη φυσική προσαρμοστικότητα ενός οργανισμού όπως πολλές φορές νομίζεται. Αν ένας οργανισμός έχει μεγάλες πιθανότητες να επιβιώσει στο περιβάλλον, τότε συνεπάγεται αυτό και μια μεγάλη πιθανότητα να αποκτήσει απογόνους και έτσι να μεταδώσει τα γονίδιά του σε αυτούς. Για παράδειγμα, κάποια γονίδια τα οποία είναι υπεύθυνα για ένα μακρύτερο τρίχωμα θα βελτιώσουν τις πιθανότητες επιβίωσης ενός οργανισμού σε ψυχρά κλίματα. Επίσης γονίδια για λευκό τρίχωμα θα βελτιώσουν το καμουφλάρισμα μιας πολικής αρκούδας στους πάγους. Το καμουφλάρισμα δεν βοηθά απλά έναν οργανισμό να ξεφύγει από τους διώκτες του, αλλά επίσης είναι χρήσιμο σε ένα αρπακτικό είδος, επειδή χάρη σ’ αυτό μπορεί να γίνεται λιγότερο αντιληπτό από τη λεία τους. Έτσι όντας περισσότερο πιθανό  να αποφύγει τη πείνα, μια πιο ανοιχτόχρωμη αρκούδα είναι πιο πιθανό να είναι εκεί για να περάσει τον ανοιχτότερο χρωματισμό της στην επόμενη γενιά.

β) Μεγαλύτερη ευκαιρία για ζευγάρωμα

Αν για παράδειγμα, τα θηλυκά ενός είδους ψαριού έχουν προτίμηση για αρσενικά με μακρύτερη ουρά, τότε τα αρσενικά που φέρουν αυτό το χαρακτηριστικό, θα έχουν μεγαλύτερη ευκαιρία να ζευγαρώσουν και κατά συνέπεια τα γονίδιά τους που περιλαμβάνουν αυτό το χαρακτηριστικό  να έχουν μεγαλύτερη ευκαιρία να κληρονομηθούν από τους απογόνους. Κατά αυτό τον τρόπο, τα γονίδια των μακρύτερων ουρών (και έτσι η ποικιλία με τις μακρύτερες ουρές) θα γίνει κοινό σ’ αυτό τον πληθυσμό.

γ) Κάθε άλλος τρόπος για την αύξηση της αναπαραγωγής

Εξετάστε ένα φυτό, οι σπόροι του οποίου διασκορπίζονται απ’ τον άνεμο. Εάν αυτό έχει γονίδια που δίνουν στους σπόρους του ένα σχήμα που μεταδίδει σ’ αυτούς ελαφρά καλύτερη αεροδυναμική απ’ ότι οι σπόροι των ομοίων του, τότε τα γονίδια για εκείνη τη συγκεκριμένη ιδιότητα (και έτσι η ίδια η ιδιότητα) θα ευνοηθούν, δηλ. θα «επιλεγούν» με αυτό το «φυσικό» τρόπο, γι’ αυτό και ο όρος ‘φυσική επιλογή’.

  Αντιστρόφως, εάν εκείνο το είδος φυτού συμβεί να βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, οι σπόροι που θα ταξιδέψουν μακριά, είναι περισσότερο πιθανόν να χαθούν στην θάλασσα. Γι’ αυτό, τα γονίδια που δίνουν λιγότερη «ανύψωση» θα ευνοηθούν. Προϋποθέτοντας ότι τα γονίδια για σπόρους που ταξιδεύουν κοντινές ή μακρινές αποστάσεις είναι διαθέσιμα, αυτό το απλό αποτέλεσμα θα εξασφαλίσει ότι όλα τα μέλη ενός πληθυσμού τέτοιων φυτών σε ένα νησί, θα παρήγαγε τελικά μόνο σπόρους «σύντομων πτήσεων». Τα γονίδια για σπόρους «μακρινών πτήσεων» θα εξαφανίζονταν.

ΠροσαρμογΗ στο περιβΑλλον

Κατά αυτό τον τρόπο οι οργανισμοί μπορούν να προσαρμοστούν πιο ικανοποιητικά στο περιβάλλον που βρίσκονται. Ας υποθέσουμε ότι ένας πληθυσμός φυτών έχει έναν αριθμό γονιδίων που καθορίζουν το μήκος στις ρίζες τους. Εάν εκτεθούν επί μακρό χρονικό διάστημα σε πολύ ξηρό περιβάλλον, το αποτέλεσμα θα είναι να επιβιώσουν όσα θα έχουν μακρύτερες ρίζες που θα τους επιτρέπουν να φθάνουν σε βαθύτερα κοιτάσματα νερού. Συνεπώς, τα γονίδια που ευθύνονται για κοντότερες ρίζες έχουν λιγότερες πιθανότητες να επιβιώσουν και να κληρονομηθούν. Στην πορεία του χρόνου, κανένα από αυτά τα φυτά δεν θα έχει γονίδια για κοντές ρίζες, μιας και θα επιβιώσουν όσα έχουν μακρύτερες ρίζες. Αυτά τώρα είναι καλύτερα προσαρμοσμένα για ξηρές συνθήκες απ' ότι ήταν οι πρόγονοί τους.

Οι πεποιθΗσεις του ΔαρβΙνου

  Αυτού του είδους η προσαρμογή στο περιβάλλον, θεωρήθηκε από τον Κάρολο Δαρβίνο σαν μια διαδικασία η οποία ήταν ουσιαστικά δημιουργική και υφίσταται απεριόριστα. Αν δηλαδή, νέες ποικιλίες μπορούσαν να εμφανιστούν σε μια σύντομη περίοδο για να ταιριάσουν στο περιβάλλον τους, τότε σε μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, της τάξεως των εκατομμυρίων ετών, οποιοσδήποτε αριθμός νέων χαρακτηριστικών μέχρι τον βαθμό πλήρως καινούργιων ειδών θα μπορούσαν να εμφανιστούν.  Πίστευε ότι κατ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν να προκύψουν πνεύμονες σε έναν χωρίς πνεύμονες κόσμο, και φτερά σε έναν χωρίς φτερά κόσμο . Ο Δαρβίνος βέβαια δεν γνώριζε τους μηχανισμούς της κληρονομικότητας, αλλά οι άνθρωποι σήμερα θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα. Δεν γνώριζε για παράδειγμα, ότι αυτό που μεταδίδει ένας οργανισμός στους απογόνους του μέσω της αναπαραγωγής, είναι βασικά ένα πακέτο πληροφοριών (γονίδια) ή αλλιώς κωδικοποιημένες εντολές.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε πως αυτό που κάνει η φυσική επιλογή στην πάροδο του χρόνου, είναι να «ξεφορτώνεται» τη γενετική πληροφορία. Δεν μπορεί δηλαδή να δημιουργήσει νέα γενετική πληροφορία. Στο προαναφερθέν παράδειγμα με τα φυτά, είδαμε πως έγιναν πιο ικανά να προσαρμόζονται σε ένα ξηρό περιβάλλον, επειδή έχασαν ένα μέρος της γενετικής πληροφορίας που είχαν τα προγονικά τους είδη. Η πληροφορία για μακρύτερες ρίζες ήταν ήδη παρούσα στα γονίδια του προγονικού πληθυσμού. Η φυσική επιλογή δεν προκάλεσε, ούτε πρόσθεσε καινούργια πληροφορία στον πληθυσμό.

Βέβαια, το τίμημα για την προσαρμογή είναι η μόνιμη απώλεια πληροφορίας σ’ αυτά τα φυτά. Αν το περιβάλλον άλλαζε και γίνονταν ξανά υγρό, έτσι ώστε οι κοντότερες ρίζες να είναι ο μόνος τρόπος για την επιβίωση αυτών των φυτών, η πληροφορία (δηλ. τα γονίδια) για κοντότερες ρίζες δεν θα "επανεμφανιζόταν" μαγικά, και έτσι ο πληθυσμός δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί στη νέα αυτή συνθήκη. Ο μόνος εφικτός τρόπος για μια ποικιλία φυτών με κοντότερες ρίζες και μια προσαρμογή στο περιβάλλον, θα ήταν μόνο αν είχαμε τον αρχικό πληθυσμό φυτών στον οποίο και οι δύο τύποι γονιδίων ήταν παρόντες.

ΓενετικΑ Ορια στην ποικιλΙα

 Σε μια διαδικασία απώλειας της γενετικής πληροφορίας, υπάρχει αυτόματα ένα όριο στην ποικιλία, καθώς οι αρχικές γονιδιακές δεξαμενές δεν μπορούν να χάνουν πληροφορία απεριόριστα. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα πειράματα διασταύρωσης ειδών, τα οποία αποτελούν ένα είδος επιλογής (τεχνητή επιλογή) - η αρχή είναι ακριβώς ίδια όπως στη φυσική επιλογή. Ας δούμε για παράδειγμα τις ποικιλίες αλόγων. Οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να παραγάγουν πολλές ποικιλίες αλόγων μέσω τεχνητής επιλογής από άγρια άλογα (όπως τα πόνυ, τα Αραβικά άλογα, τα Κλάϊντελσντέιλ και τα άλογα για γεωργικές εργασίες), αλλά πολύ σύντομα τα γενετικά περιθώρια εξαντλούνται, επειδή η επιλογή μπορεί να επεξεργαστεί μόνο την υπάρχουσα πληροφορία. Μπορούν να αναπαραχθούν ποικιλίες αλόγων με λευκό τρίχωμα, καφετί τρίχωμα κλπ, αλλά καμιά ποσότητα από την επιλογή της διασταύρωσης δεν θα κάνει να βγει μια ποικιλία αλόγων με πράσινο τρίχωμα - η πληροφορία για πράσινο τρίχωμα δεν υπάρχει στον πληθυσμό των αλόγων.

Αυτό γίνεται, γιατί η κάθε νέα ποικιλία έχει μέσα της λιγότερη γενετική πληροφορία απ’ ότι υπήρχε στο αρχικό προγονικό είδος αλόγου, απ’ το οποίο προήλθαν οι σύγχρονες ποικιλίες. Δεν μπορεί κανείς να ξεκινήσει με μικρά πόνυ και να προσπαθήσει να αναπαράγει μεγάλα άλογα της ράτσας Κλάϊντεσντέιλ, επειδή δεν υπάρχει πλέον στο πόνυ η απαραίτητη πληροφορία! Έτσι, όσο περισσότερες και πιο εξειδικευμένες ποικιλίες δημιουργούνται (η 'προσαρμογή' σ' αυτή την περίπτωση στις απαιτήσεις του ανθρώπινου εκτροφέα, ο οποίος αντιπροσωπεύει το περιβάλλον), τόσο λιγοστεύει η γενετική πληροφορία και στενεύουν τα όρια και τόσο λιγότερο πιθανό είναι μια μελλοντική ποικιλία να ξεκινήσει από ένα τέτοιο απόθεμα. Αυτά τα φανερά και λογικά γεγονότα κάνουν ξεκάθαρο πως η φυσική επιλογή δεν είναι ένας απόηχος, μιας «ανοδικής» δημιουργικής διαδικασίας χωρίς όρια, όπως φαντάστηκε ο Δαρβίνος (και πολλοί σημερινοί άνθρωποι παραπλανημένοι από την απρόσεκτη δημόσια εκπαίδευση).

  Φυσικά, οι θεωρητικοί της εξέλιξης το γνωρίζουν αυτό. Ξέρουν πως πρέπει να επικαλεστούν μια άλλη διαδικασία, η οποία να μπορεί να δημιουργήσει την απαιτούμενη νέα πληροφορία, έτσι όπως απαιτεί η θεωρία της εξέλιξης. Ισχυρίζονται πως κάποτε υπήρχαν ζωντανοί οργανισμοί χωρίς πνεύμονες. Αργότερα με κάποιο τρόπο εμφανίστηκε η πληροφορία για τα πνευμόνια, αλλά τα φτερά δεν υπήρχαν πουθενά στον κόσμο -αργότερα επίσης εμφανίστηκαν και αυτά.. Κατά τον ίδιο τρόπο, πλάσματα με φτερά προήλθαν από μη φτερωτά πλάσματα μέσω της προσθήκης νέας πληροφορίας. Το γεγονός όμως είναι πως η φυσική επιλογή από μόνη της είναι ανίκανη να δημιουργήσει. Είναι μια διαδικασία 'εξόντωσης', επιλογής μεταξύ πολλών πραγμάτων που πρέπει πρώτα να υπάρχουν.

Φυσική επιλογή.

Charles Darwin, TFE GrafikΤο 1872 έγινε μια προσπάθεια να εκλεγεί ο Κάρολος Δαρβίνος (αριστερά) στο περίβλεπτο Ζωολογικό Τμήμα του Γαλλικού Ινστιτούτου, αλλά απέτυχε επειδή έλαβε μόνο 15 από τις 48 ψήφους. Ένα προεξέχον μέλος της Ακαδημίας το αιτιολόγησε ως εξής:
"Αυτό που έχει κλείσει τις πόρτες της Ακαδημίας στον κ.Δαρβίνο είναι ότι η επιστήμη εκείνων των βιβλίων του που έχουν κάνει τον κύριο τίτλο του στη φήμη -"Η Καταγωγή των Ειδών", και ακόμα περισσότερο η "Καταγωγή του Ανθρώπου" δεν είναι επιστήμη, αλλά ένα σύνολο ισχυρισμών και απολύτως αστήρικτων υποθέσεων, συχνά ξεκάθαρα εσφαλμένων. Αυτό το είδος δημοσίευσης και αυτές οι θεωρίες είναι ένα κακό παράδειγμα, το οποίο ένα σώμα που σέβεται την φήμη του, δεν μπορεί να ενθαρρύνει"1.

Εντούτοις, αργότερα στις 5 Αυγούστου 1878, ο Δαρβίνος εκλέχτηκε αντεπιστέλλων μέλος στο Βοτανικό Τμήμα του ίδιου Γαλλικού Ινστιτούτου. Ο Δαρβίνος έγραψε στην Asa Gray τα εξής:

"Είναι μάλλον καλό αστείο ότι πρέπει να εκλεχτώ στο Βοτανικό Τμήμα, δεδομένου ότι η έκταση της γνώσης μου είναι λίγο περισσότερο από ότι μια μαργαρίτα είναι ένα Σύνθετο φυτό και ένα μπιζέλι είναι Οσπριοειδές"2.

Υποσημειώσεις

  1. Απο το βιβλίο Life and Letters of Charles Darwin, D. Appleton and Co., London, 2:400, footnote, 1911.
  2. Ref. 1, p. 401.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πώς εξηγούν οι εξελικτικοί την εμφάνιση νέας πληροφορίας;

 Μιας και η φυσική επιλογή μπορεί μόνο να επιλέγει, οι θεωρητικοί της εξέλιξης βασίζονται στις μεταλλάξεις (τυχαία αντιγραφικά σφάλματα στο γενετικό υλικό κατά την αναπαραγωγική διαδικασία) για να δημιουργηθεί η πρώτη ύλη πάνω στην οποία επιδρά η φυσική επιλογή για τη δημιουργία νέας πληροφορίας. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα. Τα εργαστηριακά πειράματα όμως έχουν δείξει πως οι μεταλλάξεις δεν προσθέτουν πληροφορία και ότι η μετάλλαξη παρεμπιδίζεται σοβαρά στα θεωρητικά πεδία σε αυτό τον τομέα2. Ένας από τους πιο φημισμένους επιστήμονες πάνω στη γενετική πληροφορία, ο Dr.Werner Gitt, του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας (Federal Institute of Physics and Technology) στο Braunschweig, λέει πως « Δεν υπάρχει κάποιος γνωστός  φυσικός νόμος μέσω του οποίου να εμφανίζεται η πληροφορία, ούτε και επαρκεί κάποια φυσική διαδικασία ή κάποιο φυσικό φαινόμενο γνωστό για να γίνει κάτι τέτοιο»3. Η πρόκληση του να διαψευστεί επιστημονικά αυτή η δήλωσή του, έχει μείνει αναπάντητη από τότε που πρωτοδημοσιεύτηκε.

  Ακόμη και αυτές οι μεταλλάξεις που δίνουν ένα πλεονέκτημα επιβίωσης θεωρούνται απώλειες πληροφοριών, που δεν δημιουργούν το απαραίτητο νέο υλικό και από το οποίο η φυσική επιλογή μπορεί στη συνέχεια να εργαστεί. (Δες πλαίσιο: 'Εκτυφλωτικά προφανές;').

Συνοψίζοντας:

1. Η φυσική επιλογή δεν προσθέτει πληροφορία, αλλά στη πραγματικότητα την περιορίζει.

2. Η εξέλιξη απαιτεί έναν τρόπο προσθήκης νέας πληροφορίας.

3. Οι μεταλλάξεις (γενετικά αντιγραφικά λάθη) πρέπει να χρησιμοποιηθούν για να εξηγηθεί η καινούργια πληροφορία προκειμένου η φυσική επιλογή να "οδηγήσει" την υποτιθέμενη εξελικτική διαδικασία.

4. Οι μεταλλάξεις  που έχουν μελετηθεί εξαρχής φαίνεται να αποτελούν όλες παραδείγματα απώλειας της πληροφορίας - δεν προκαλεί έκπληξη για μια τυχαία διαδικασία.5

5. Είναι εντελώς αθέμιτο να χρησιμοποιούνται περιστατικά στα οποία η φυσική επιλογή συνέβη (περιορίζοντας την πληροφορία σε πληθυσμούς) σαν παραδείγματα «εξελικτικού συμβάντος».

6. Η φυσική επιλογή η οποία επιδρά στη δημιουργημένη πληροφορία των αρχικών γονιδιακών δεξαμενών, μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα σε έναν πεσμένο κόσμο. Μπορεί να εξηγηθεί ως ο τρόπος με τον οποίο οι οργανισμοί προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους και να βοηθήσει να αποφευχθεί η εξόντωσή τους σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε πτώση και φθορά. Αλλά η διαίρεση μιας μεγάλης γονιδιακής δεξαμενής σε μικρότερες, μπορεί να προσθέσει στη ποσότητα της παρατηρημένης ποικιλίας των απογόνων ενός αρχικού είδους, καθώς γίνεται με τις πολλές ποικιλίες του αλόγου από έναν αρχέγονο τύπο. Ακόμη και νέα "είδη" μπορεί να προκύψουν, όπως είδαμε στα άλογα, αλλά καμιά νέα πληροφορία. Αυτό βοηθάει να εξηγηθεί η μεγαλύτερη ποικιλία σήμερα απ' ότι στην Κιβωτό του Νώε.

 ΄Ισως εάν οι «γνήσιοι πιστοί» της εξέλιξης είχαν αληθινά πειστική απόδειξη για μια δημιουργική διαδικασία, δεν θα αισθάνονταν υποχρεωμένοι να θολώνουν τα νερά τόσο συχνά με το να παρουσιάζουν αυτή την "καθοδική" διαδικασία της φυσικής επιλογής ως εάν αυτή να αποδείκνυε την πίστη τους στην τελική "ανοδική" εξέλιξη των μορίων σε άνθρωπο.

  Επίκειται μεγάλη ανάγκη να πούμε σε αυτόν τον αυξανόμενα μορφωμένο κόσμο, πως τα γεγονότα σχετικά με την βιολογική αλλαγή συνδέονται με την αληθινή ιστορία του κόσμου από την Βίβλο, βοηθώντας τους έτσι να κατανοήσουν και να πιστέψουν το Ευαγγέλιο του Χριστού, το οποίο είναι άρρηκτα βασισμένο πάνω σε αυτή την αληθινή ιστορία.

Εκτυφλωτικά προφανές;

Σε έναν ομιλητή του CMI που επισκέφτηκε μια σπηλιά στην Αυστραλία του ειπώθηκε από τον οδηγό για μιαPhoto by David Cookτυφλή γαρίδα που, σε εκείνο το σκοτεινό περιβάλλον, "είχε εξελίξει την ικανότητα να μη βλέπει". (!)

Προφανώς μια μετάλλαξη (γενετικό λάθος αντιγραφής) που προκαλεί την τύφλωση σε μια γαρίδα που ζει στο φως θα εμπόδιζε κανονικά την ικανότητά της να επιζήσει. Εντούτοις, δεν θα ήταν μια αναπηρία όπου δεν θα υπήρχε κανένα φως, και διότι θα είχε το δευτερεύον όφελος, ότι οι γαρίδες δεν θα ήταν ευαίσθητες στις μολύνσεις ματιών όπως οι έχοντες όραση συγγενείς τους.

Αυτό το μικρό πλεονέκτημα είναι αρκετό να εξασφαλίσει ότι, μετά από μερικές δωδεκάδες γενεών, όλες οι γαρίδες θα φέρουν το ελαττωματικό γονίδιο, και έτσι όλες θα είναι τυφλές. Δεν έχουν εξελίξει στην πραγματικότητα καμία ικανότητα, έχουν χάσει μια.

Μια απώλεια μπορεί να είναι ένα πλεονέκτημα επιβίωσης, αλλά είναι ακόμα μια απώλεια. Η εξελικτική πίστη απαιτεί να προκύψουν με την πάροδο του χρόνου μεγάλες ποσότητες νέων πληροφοριών. Δείχνοντας όμως πώς η πληροφορία χάνεται ή αλλοιώνεται, δεν μπορεί να λεχθεί ότι υποστηρίζει αυτήν την πεποίθηση.

CARL WIELAND

Μετάφραση: Γιώργος Μπαλαγιάννης

Δημοσίευση κατόπιν αδείας από το περιοδικό CREATION June-August 2001. Τίτλος πρωτότυπου: MUDDY WATERS- Clarifying the confusion about natural selection. Website: www.creation.com

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  1. Taylor, I., In the Minds of Men, TFE Publishing, Toronto, Canada, pp. 125–133, 1984.

  2. From a Frog to a Prince video, produced by Keziah. See also Spetner, L.S., Not by chance!, The Judaica Press Inc., New York, 1998.

  3. Gitt, W., In the beginning was information, Christliche Literatur-Verbreitung, Germany, p. 79, 1997.

  4. Wieland, C., Beetle bloopers, Creation 19(3):30, 1997.

  5. Προστέθηκε υποσημείωση τον Ιούλιο του 2010: Από τότε που γράφτηκε αυτό το άρθρο, έχουν προταθεί λιγότερες περιπτώσεις από τα δάχτυλα του ενός χεριού - και μερικά από αυτά δεν είναι καθόλου απλά παραδείγματα, όπως τα βακτήρια που μπορούν πλέον να χωνέψουν το νάυλον. Υπάρχουν χιλιάδες μεταλλάξεις γνωστές και μελετημένες - για να είναι αξιόπιστος ο Νεο-Δαρβινικός μηχανισμός , θα έπρεπε να υπάρχουν εκατοντάδες που θα μπορούσε κανείς να επισημάνει σε μελέτες παντού, αλλά εξακολουθούν να είναι σχεδόν ανύπαρκτες, παρόλο που είναι πιθανό ότι σε πολύ σπάνια περίπτωση, μια τυχαία αλλαγή θα μπορούσε να προσθέσει ένα μικροσκοπικό κομμάτι πληροφοριών (συγκεκριμένη πολυπλοκότητα) για να εργαστεί η φυσική επιλογή.